Η δημοκρατικότης του Γιωργάκη

Ειλικρινώς δεν είχον την πρόθεσιν να ασχοληθώ με τα ενδοκομματικά του κόμματος της μείζονος αντιπολιτεύσεως. Άλλωστε το ΠαΣΟΚ ανήκει εις τα μέλη και τους φίλους και δεν θα είχον λόγον να ασχοληθώ εαν η πορεία του δεν είχεν επιπτώσεις επί της γενικωτέρας ζωής της Χώρας.

Ανησυχώ όμως και ανησυχώ βαθύτατα διότι ο αρχηγός του, συγγνώμην ό πρόεδρος ήθελα να ειπώ ,διότι ως γνωστόν τα σοσιαλιστικά και προοδευτικά κόμματα( και πάλιν μάλλον έχω λάθος διότι το ΠαΣΟΚ κατά τον ιδρυτήν του δεν ήτο κόμμα ,αλλά κίνημα) δεν έχουν αργηγούς, καθημερινώς κατρακυλάει και περισσότερον εις αντιδημοκρατικήν συμπεριφοράν. Τώοντι εξελέγει με το 55% των ψήφων της λαϊκής βάσεως του ΠΑΣΟΚ αλλά λησμονεί ότι είχεν απέναντι του το 45% των Πασόκων και αποτελεί ύβριν έναντι αυτών η μη χρησιμοποίησις ούτε ενός στελέχους της άλλης πλευράς εις τα διοικητικά και καθοδηγητικά όργανα. Και η εις ιταμόν ύφος επίκλησις της ενότητος εις την πρώτην του μετεκλογικήν συνέντευξιν εις τον Ραδιοφωνικόν Σταθμόν Real FM είναι εκείνον το οποίον ενοχλεί περισσότερον. Ανελογίσθη άραγε ποίαν εντύπωσιν προκαλεί εις τους ψηφοφόρους της Β’ Αθηνών η αξιοποίησις του αποτυχόντος υποψηφίου βουλευτού κ Παπαϊωάννου έναντι του αποκλεισμού του πρώτου βουλευτού κ Λοβέρδου ή του εκλεγέντος και ουδετέρου περί την προεδρικήν εκλογήν κ Ευθυμίου. Φαίνεται ότι του αρκεί η αξιοποίησις του πλέον αποτυχόντος υπουργού του ΠΑΣΟΚ(κ Παπουτσή) αλλά κεκράκτου του Γεωργίου, ως θά έλεγεν και ο αείμνηστος γέρων της Δημοκρατίας και πάππος του προέδρου.

Παρομοίαν συμπεριφορά και δημοκρατικότης διέκρινεν και τον αείμνηστον πατέρα του, αλλά με την εξής ειδοποιόν διαφορά εκείνος είχε το χάρισμα να εκφράζει,να διαμορφώνει και να διαισθάνεται το λαϊκόν αίσθημα εις την χειροτέραν των περιπτώσεων. Αμφιβάλλω αν ο υιός έχει έστω και μίαν από τας προαναφερθείσας αρετάς του πατρός

Παρεξήγησις εις τον Πειραιά

Αντιγράφω από το portal in.gr

“Μικροπαρεξήγηση σημειώθηκε στον Πειραιά ανάμεσα στον πρώην πρωθυπουργό Κ.Σημίτη και το νομάρχη Γ.Μίχα. Ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πήγε μετά το τέλος της ψηφηφορίας σε καφετέρια με τον δήμαρχο Π.Φασούλα, όπου δεν είδε και δεν χαιρέτησε τον νομάρχη, ο οποίος στη συνέχεια αποχώρησε. Με την παρέμβαση του κ. Φασούλα η παρεξήγηση λύθηκε και ο κ. Μίχας επέστρεψε”.

Απορίας δημιουργεί η στάσις του ευθίκτου νομάρχου Πειραιώς. Συνήθως οι ιεραρχικά κατώτεροι απευθύνουν πρώτοι τον λόγον και χαιρετισμόν εις τους έχοντας τα πρεσβεία. Μήπως ο κ.Μίχας θεωρεί ότι προηγείται του τέως πρωθυπουργού; Αληθώς θα ήθελα να γνωρίζω.

Χάρης ‘44

Ἤμασταν ὅλοι μαζὶ καὶ ξεδιπλώναμε ἀκούραστα τὶς ὧρες μας
Τραγουδούσαμε σιγὰ γιὰ τὶς μέρες ποὺ θὰ ῾ρχόντανε
φορτωμένες πολύχρωμα ὁράματα
Αὐτὸς τραγουδοῦσε, σωπαίναμε, ἡ φωνή του
ξυπνοῦσε μικρὲς πυρκαγιὲς
Χιλιάδες μικρὲς πυρκαγιὲς ποὺ πυρπολοῦσαν τὴ νιότη μας
Μερόνυχτα ἔπαιζε τὸ κρυφτὸ μὲ τὸ θάνατο
σὲ κάθε γωνιὰ καὶ σοκάκι
Λαχταροῦσε ξεχνώντας τὸ δικό του κορμὶ νὰ χαρίσει
στοὺς ἄλλους μίαν Ἄνοιξη.

Ἤμασταν ὅλοι μαζὶ μὰ θαρρεῖς πῶς αὐτὸς ἦταν ὅλοι.

Μιὰ μέρα μᾶς σφύριξε κάποιος στ᾿ ἀφτί: «Πέθανε ὁ Χάρης»
«Σκοτώθηκε» ἢ κάτι τέτοιο. Λέξεις ποὺ τὶς ἀκοῦμε κάθε μέρα.
Κανεὶς δὲν τὸν εἶδε. Ἦταν σούρουπο.
Θά ῾χε σφιγμένα τὰ χέρια ὅπως πάντα
Στὰ μάτια του χαράχτηκεν ἄσβηστα ἡ χαρὰ
τῆς καινούριας ζωῆς μας
Μὰ ὅλα αὐτὰ ἦταν ἁπλὰ κι ὁ καιρὸς εἶναι λίγος.
Κανεὶς δὲν προφταίνει.

…Δὲν εἴμαστε ὅλοι μαζί. Δυὸ τρεῖς ξενιτεύτηκαν
Τράβηξεν ὁ ἄλλος μακριὰ μ᾿ ἕνα φέρσιμο ἀόριστο
κι ὁ Χάρης σκοτώθηκε
Φύγανε κι ἄλλοι, μᾶς ᾖρθαν καινούριοι, γεμίσαν οἱ δρόμοι
Τὸ πλῆθος ξεχύνεται ἀβάσταχτο, ἀνεμίζουνε πάλι σημαῖες
Μαστιγώνει ὁ ἀγέρας τὰ λάβαρα.
Μὲς στὸ χάος κυματίζουν τραγούδια.

Ἂν μὲς στὶς φωνὲς ποὺ τὰ βράδια τρυποῦνε ἀνελέητα τὰ τείχη
Ξεχώρισες μία: Εἶν᾿ ἡ δική του. Ἀνάβει μικρὲς πυρκαγιὲς
Χιλιάδες μικρὲς πυρκαγιὲς ποὺ πυρπολοῦν
τὴν ἀτίθαση νιότη μας
Εἶν᾿ ἡ δική του φωνὴ ποὺ βουίζει στὸ πλῆθος
τριγύρω σὰν ἥλιος
Π᾿ ἀγκαλιάζει τὸν κόσμο σὰν ἥλιος
ποὺ σπαθίζει τὶς πίκρες σὰν ἥλιος
Ποὺ μᾶς δείχνει σὰν ἥλιος λαμπρὸς τὶς χρυσὲς πολιτεῖες
Ποὺ ξανοίγονται μπρός μας λουσμένες
στὴν Ἀλήθεια καὶ στὸ αἴθριο τὸ φῶς.

Μ. Αναγνωστάκης

Ολίγος Αχιλλεύς Παράσχος

Ο Αχιλλεύς Παράσχος ρωμαντικός ποιητής του 19ου αιώνος από τας πλέον παραξηγημένας μορφάς της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Παραθέτωμεν κάποιους στίχους του δια γνωριμίαν με το έργον του. Είναι από την συλλογήν Ερώτων λείψανα και επωνομάζεται Προτίμησις

Δεν θέλω κόρην άπειρον του έρωτος, δεν θέλω!
Δεν θέλω αθωότητα δειλήν, ερυθριώσαν.
Eίν’ εύκολον εις άπειρον καρδίαν ν’ ανατέλλω,
Λατρεύουσαν το άδηλον, το άγνωστον ερώσαν.

Ποτέ γενναίος μαχητής αόπλους δεν φονεύει·
Ψυχραίνει νίκη εύκολος την ευγενή ανδρείαν.
Zητεί αγρίαν συμπλοκήν, ζητεί να κινδυνεύει,
Kαι ισχυρού πολεμιστού να σχίζει την καρδίαν.

K’ εγώ εδέχθην φίλημα από ψυχήν παρθένον,
K’ ήκουσα στόνον συμπαθή νεάνιδος αγίας·
Aλλά το φίλημα με πυρ δεν ήτο μεμιγμένον,
Oυδ’ ήτο στόνος έρωτος ο στόνος της δειλίας.

Tοιούτος έρως παίγνιον αγάπης θεωρείται·
Kαλείται περιέργεια, ανυπομονησία…
Kαλείται ό,τι θέλετε, αλλ’ έρως δεν καλείται.
-H προανάκρουσις ποτέ δεν είναι αρμονία.

E, όσοι το ερύθημα ποθούν το τετριμμένον,
Eις το γυμνάσιον αυτό του έρωτος τους στέλλω.
Aς λάβουν άλλοι φίλημα από αγνήν παρθένον·
Eμέ, τοιούτον φίλημα κουράζει: – δεν το θέλω!

Θέλω ψυχήν ημιθανή, ψυχήν καταβληθείσαν,
Tο παν ιδούσαν και ουδέν μη έχουσαν να μάθη·
Kαρδίαν αμαρτήσασαν, καρδίαν τεφρωθείσαν,
Γνωρίζουσαν τί έπαθε, και… θέλουσαν να πάθη!

Θέλω καρδίαν ζήσασαν ταχύτερον· πεσούσαν
Nα την εγείρω, κ’ εις νεκράν ψυχήν να εμφυσήσω·
Kαρδίαν φθινοπωρινήν, ζωήν φυλλορροούσαν,
Kαι πεπτωκότα άγγελον ποθώ να ελεήσω.

Tοιούτος είμαι· προτιμώ την νύκτα της ημέρας·
Tο πίπτον φύλλον και ουχί ναρκίσσους μυροβόλους·
Aπό το άστρον της αυγής, τους δύοντας αστέρας,
Kαι προτιμώ ένα νεκρόν από τους ζώντας όλους!
Ιδού και το βιογραφικόν του ως παρατέιθεται εις την Wikipedia

Ο Αχιλλέας Παράσχος (πραγματικό όνομα Νασάκης ή Νασίκογλου· Ναύπλιο 1838 – Αθήνα, 26 Ιανουαρίου 1895) ήταν Έλληνας ρομαντικός ποιητής του 19ου αιώνα, εκπρόσωπος της πρώτης Αθηναϊκής σχολής. Παράσχος ήταν το μικρό όνομα του πατέρα του.

Γεννήθηκε το Ναύπλιο και κατάγοταν από τη Χίο. Νωρίς εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Τα πρώτα γράμματα τα διδάχθηκε από τον αδελφό του Γεώργιο (1821-1886), επίσης ποιητή. Από όσα γνωρίζουμε δεν έκανε σπουδές και κατόρθωσε να μορφωθεί από τις εφημερίδες και τα βιβλία τα οποία διάβαζε. Δεν εργάστηκε ποτέ του, καθώς χρήματα και φήμη του έδιναν μονάχα οι στίχοι του. Οι πολιτικοί της εποχής τον διόριζαν σε διάφορες θέσεις μόνο και μόνο για να εισπράττει μισθό.

Στα νεανικά του χρόνια αναμείχθηκε στη Χρυσή Νεολαία, οργάνωση η οποία είχε αντιοθωνική δράση, και εξ αιτίας της φυλακίσθηκε. Ωστόσο, όταν το 1867 πέθανε ο Όθων μετανιωμένος για τη στάση του έγραψε το Ελεγείον εις τον Όθωνα.

Δημοσίευσε τους πρώτους στίχους του στα περιοδικά Αβδηρίτης και Χρυσαλλίς. Όταν το 1881 εξέδωσε τρεις τόμους με ποιήματά του, εισέπραξε το υπέρογκο για την εποχή ποσό των 50.000 δραχμών. Ωστόσο γρήγορα το σπατάλησε και άρχισε να ζητά βοήθεια από τους φίλους του. Ταξίδεψε στη Ρουμανία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Αγγλία όπου οι εκεί Έλληνες τον υποδέχθηκαν με αγάπη.

Τον Παράσχο στην εποχή του τον θεωρούσαν εθνικό ποιητή. Η φήμη του έφτασε και στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας και όταν απήγγειλε, ο κόσμος έσπευδε να τον ακούσει. Ωστόσο, η άκρως ρομαντική του ποίηση, τα μετέπειτα χρόνια παρωδήθηκε και λησμονήθηκε.

Η γλώσσα του ήταν μικτή, κυρίως καθαρεύουσα, αλλά κάποιες φορές και γνήσια δημοτική στο ύφος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Από τεχνικής άποψης, οι στίχοι του παρουσιάζουν κάποια ελαττώματα – όπως χασμωδίες και επαναλήψεις – και το ίδιο πολλές φορές συμβαίνει και με το περιεχόμενό τους, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν ένας ατάλαντος ποιητής. Ο ποιητής χώρισε τα ποιήματά του στις ενότητες Δάφνες (πατριωτικά), Ιτέας (ελεγειακά), Χλόη (παιδαγωγικά), και Φύλλα (διάφορα).

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης έγραψε για τον Παράσχο: «Εις πάντα αυτού τα ποιήματα θαυμάζομεν κραυγάς ανερχομένας εις τα χείλη εκ των μυχών αληθώς αλγούσης καρδίας, ευγλώττους αποστροφάς, σφοδρότητα πάθους, μεταφοράς ποιητικωτάτας». Ο Δημήτριος Βερναδάκης τον αποκάλεσε «υπέροχο» και ανάλογο θαυμασμό προς το πρόσωπό του έδειχνε και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Τέλος, για τον Κωστή Παλαμά αποτέλεσε «το λυρικό ίνδαλμα των νιάτων του».

Ενταφιάστηκε στο Α΄ Κοιμητήριο των Αθηνών και η κηδεία του, με είκοσι επικήδειους, συγκέντρωσε πλήθος κόσμου και έγινε παρουσία και του τότε βασιλιά, Γεωργίου Α’.